Terugblik op het dreumes jaar

Wat vliegt een jaar toch voorbij… Alle clichés met ‘geniet er maar van, het is zo voorbij’. Ik moet toegeven dat dit echt helemaal klopt!

Het dreumesjaar is een jaar waarin een kind enorme stappen in de ontwikkeling zet. In een eerdere post had ik het al even over het leren lopen, helaas heb ik dit hoogtepunt gemist. Maar de periode daarna vond ik een heerlijke periode; de koddige pasjes, het wankel zijn en het alsmaar vallen op het pamper kontje.

Een dreumes met smetvrees
Sinds Tess steeds beter begrijpt en zelf praat is ze nog gekker op boekjes lezen. De spanningsboog wordt steeds langer en de verhaaltjes mogen langer duren. Tess haar favoriet op het moment is ‘de sloddervos’ van Woezel en Pip. Net als ik, ze heeft het dus niet van een vreemde, houdt ze niet van bende. Alleen gaat het bij Tess nét een stapje verder; we hebben een kind met smetvrees.

Morsen met drinken, wat onoverkomelijk is doordat ze nu leert drinken uit een beker in plaats van tuit, resulteert regelmatig in een gefrustreerd, huilend kind. Een beker water over zichzelf heen krijgen veroorzaakt harde schreeuwbuien en vies worden tijdens het eten moet snel worden schoongeveegd met een doekje. We proberen Tess te laten wennen dat het niet erg is om vies te worden, dat door een beker (per ongeluk) om te gooien de wereld niet vergaat en dat je best vies mag worden tijdens het buiten spelen. Het gaat stapsgewijs steeds beter, maar niet zo snel als ik dacht of eigenlijk had gehoopt.

Haar koppigheid speelt hierin natuurlijk ook een rol. Zowel J. als ik zijn erg eigenwijs, dus het was natuurlijk te verwachten dat Tess hier ook een behoorlijke portie van mee kreeg. Ze wil dan ook veel zelf doen, terwijl ze nog niet alles zelf kán. Regelmatig belanden we in een filmscène – diegene waarin een kind op de grond ligt, geluid uitkraamt waar je u tegen zegt én slaat met zijn armen en benen – deze momenten zijn altijd wel even slikken!
Aan de ene kant vind ik Tess dan eigenlijk wel zielig, ze wil iets zelf doen, maar ze kan het (nog) niet. Aan de andere kant vind ik het erg vervelend, ze wil dan namelijk ook geen hulp accepteren en moet ik moeite doen om niet in een strijd te belanden met haar. Het liefst wil je haar helpen, haar overtuigen dat hulp niet verkeerd is, maar in een dergelijke driftbui kun je niets beginnen en kun je eigenlijk alleen maar wachten en het ‘verkeerde’ gedrag negeren. Ik moet hier nog wel in groeien, want man! wat vind ik het lastig, die driftbuien… En ja ik weet het; ze is nog niet eens beland in de peuterpuberteit, zeg ik huiverig voor wat er komen gaat!

Kleine geniet-momentjes
Waar ik wel oprecht van kan genieten is dat ze steeds meer onthoudt. En dan doel ik vooral op ervaringen onthouden. Als we langs een speeltuin komen zegt ze regelmatig ‘hier waren we geweest hé mama’. Smelt!
Soms ook nog met een tijdsaanduiding waar niets van klopt; ‘vanmorgen waren we naar de dierentuin geweest’ en bedoeld ze eigenlijk een week, of langer, geleden! De schat! Ze hoort ons natuurlijk die tijdsaanduidingen gebruiken, maar ze weet nog niet zo goed wat het betekent.

 

Tess vol trots als éénjarige tijdens de avond vierdaagse. De laatste avond meelopen met de 2,5 km! Ik ben een trotse mama hoor!

 

 

Dreumes is erg aanhankelijk naar één van de ouders
Zijn er nog meer ouders met een kind die erg gefocust is op één van beide ouders? Tess is namelijk erg gericht op mij; ‘nee mama moet dat doen’ komt dan ook meerdere keren per dag uit haar mond.
J. wordt dan ook geregeld aan de kant gezet. We proberen niet in te gaan op Tess haar wens hierin, maar ze maakt het J. op zo’n moment wel erg moeilijk dat het mij daarentegen veel moeite kost om niet te helpen. Het gaat tegen je gevoel in om niet te hulp te springen als een kind zo naar haar moeder verlangt, maar ook J. moet de kans krijgen om te helpen…
Wat hier bij mij, denk ik, het meeste steekt is dat ik het zo jammer vindt voor J. dat Tess op sommige momenten een afkeer heeft. Waarom wil ze niet met J. spelen? Waarom mag J. niet helpen met de zorg? Als ik er niet ben, dan gaat het (meestal) wel heel goed! Waarom dan niet als ik wel thuis ben?

Van binnen zit hier ook wat frustratie. Ik wil zo graag wat meer hulp in de verzorging. Bijvoorbeeld met het verschonen van luiers of gewoon spelen met elkaar. Maar op het moment komt het vaak voor dat ik het meeste met Tess blijft doen en we zo een strijd voorkomen en alles wat sneller gaat.
De drambuien die ze heeft als ze niet haar zin krijgt, die lokken bij mij op z’n beurt weer ‘brul’ momentjes uit… Eigenlijk is het, volgens mij, kiezen tussen twee slechte opties. Minder door J. laten doen veroorzaakt een kleine meid die nog steeds erg op één ouder gericht blijft, maar voorkomt wel dat ik (vaker) uit mijn slof schiet. En deze laatste is dus ook mijn, tot nu toe, meest gekozen optie.

Het leven van een (te) drukke mama
Ik heb nog steeds wel erg drukke periodes, waarbij ik eigenlijk teveel hooi op mijn vork neem en niet te pruimen ben thuis. Ik waarschuw dan ook op zulke momenten J. even; ‘ik ben erg druk in mijn hoofd, laat me even’. Vaak is het niet eens nodig dat ik me zo druk maak, want een dag later is het allemaal al weer opgelost.
Een leermomentje voor mij is wat vaker nee zeggen tegen randzaken. Maar dat is zo moeilijk; ik wil zoveel en ik vind zoveel leuk! Steeds meer en meer lukt het mij om niet alles maar te willen blijven doen, al moet ik hierin zeker nog veel meer stappen in ondernemen.

Natuurlijk is niet alles vervelend en zwaar, ik moet zeggen dat dit ‘dreumesjaar’ een jaar was om van te genieten! In het ouderschap zullen we waarschijnlijk in iedere (volgende) fase tegenslagen tegen komen, dat is menselijk volgens mij. We moeten onze handjes dichtknijpen, want Tess is een gemakkelijk kind, makkelijk om van te genieten en we kennen zoveel leuke momentjes. Op mama-dag proberen we altijd een paar uurtjes iets te doen wat Tess leuk vindt zodat ik kan genieten van dat blije gezichtje met de bijbehorende liedjes en verhalen.

En nu is onze dreumes alweer een peuter… Wat vliegt de tijd!
Het jaar is echt omgevlogen en voor we het goed en wel door hebben is het weer tijd om de volgende verjaardag van Tess te vieren. Twee jaar alweer! ’s Ochtends verrassen we Tess met een nieuwe kamer mét peuterbed, al enige tijd waren we bezig met de voorbereidingen, zoals de muurschildering, en op haar verjaardag was het tijd om het te onthullen. Wat was ze trots, ze voelde zich een hele grote meid en eigenlijk wilde ze gelijk weer slapen.
Een tipje van de sluier; het gaat super goed met slapen in het peuterbed. We hebben een Nijntje slaapwekker, het konijntje doet op een gekozen tijd de ogen open en dan mag ze het bed uit. Dit werkt echt goed! Ze komt eigenlijk nooit tussendoor het bed uit, natuurlijk roept ze wel eens, maar er zelf uit komen doet ze niet als de ogen dicht zijn. In het weekend zetten we de wekker een uurtje later en ook dat werkt super. Een aanrader!

We hebben een soort van traditie ontwikkeld om ook een fotoshoot te doen ter ere van haar verjaardag. Om van de smetvrees af te komen hebben we al een aantal keren geoefend; een verf-klieder-fotoshoot. De verf maken we zelf van eetbare kleurstof met gecondenseerde melk. Wat een pret, een heerlijk geklieder en wat een prachtig resultaat!

’s Middags komen vrienden en familie. Tess staat graag in het middelpunt en geniet dan ook volop. Het uitpakken van de cadeaus vindt ze heel leuk en ze krijgt niet genoeg van alle cadeautjes! Goed verwend en moe van alle indrukken gaat Tess naar bed.

 

 

 

 

Het besef komt als we met de benen omhoog op de bank zitten… Poeh, we hebben nu gewoon alweer een peuter!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *